Home | Sitemap | Contact
Klik hier om deze pagina af te drukken Vertel een vriend(in) over deze website

    In Memoriam   

 

 

 

 

 

Alleen het perspectief verandert



Sinds vele jaren begeleiden we mensen tijdens hun laatste levensfase en ook na de dood houden we meestal nog lang contact met de nabestaanden, in het kader van de rouwverwerking en het weer verder kunnen gaan met het leven. Regelmatig komen mensen met de vraag hoe kan ik m’n dierbaren blijven gedenken, want ik wil niet dat de zo maar worden vergeten. Het antwoord is in eerste instantie natuurlijk heel persoonlijk, en hangt vooral af van de spirituele ontwikkeling van de betrokken mensen, toch zijn er wel wat algemeenheden die echter aan het verdwijnen zijn in onze cultuur en daarom besteden we hier aandacht aan een bepaald deelaspect.

Steeds meer mensen verlaten de kerk, hierdoor mist men bijvoorbeeld ook de jaarlijkse gedenkdiensten. Want ook als men niet (meer) gelovig is, heeft de mens behoefte aan diensten, bijeenkomsten, vieringen en rituelen. Het creëert een mogelijkheid waardoor we wezenlijk in contact kunnen komen met onze diepste emoties.

Gedenken hoort bij het verwerkings- en rouwproces zoals nog veel andere zaken, die we hier nu niet even kunnen bespreken, maar die wel belangrijk zijn voor het opnieuw in evenwicht te kunnen komen na een ingrijpend verlies. Op deze webpagina bieden we daarom iedereen de mogelijkheid om een naam te plaatsen en eventueel een tekst en/of foto die de persoon in kwestie voor u nader duidt. Hierdoor zal de persoon niet zomaar vergeten worden en is deze toegankelijk voor alle nabestaanden en geïnteresseerden.

U kunt speciale informatie op deze webpagina achterlaten welke van belang is geweest in het leven van iemand, anders dan de geboorte- of sterfdatum. Wie mogen op deze webpagina informatie achterlaten? Dit mogen familieleden zijn, vrienden, kennissen, collega’s, buren, kortom iedereen die vindt dat de persoon in kwestie niet vergeten mag worden.

Tijdens de gesprekken met rouwende mensen, merken we dat dit aspect van het verwerkingsproces vaak wordt vergeten of dat men dit helemaal niet kent en daardoor niet op waarde kan schatten, of men heeft nooit ervaren hoe helend en heilzaam het delen van deze zaken kunnen zijn.

Omdat we tegenwoordig vaak te snel leven en daardoor alles te gehaast gaat, is het moeilijk om de juiste dingen en vooral de juiste mensen voldoende aandacht en waardering te geven. Vanuit een spirituele optiek ontmoeten we mensen namelijk niet zomaar, sommigen hebben ons iets wezenlijks te “vertellen”, maar nemen we dit nog wel waar en staan we hier nog voldoende voor open. In memoriam geeft een aanzet om nog eens stil te staan bij de mensen in je leven die zijn overleden en die we misschien al aan het vergeten zijn. Het is ook een oproep om werkelijk stil te staan bij de mensen die nu in ons leven zijn, wat kunnen we van hen leren en wat kunnen wij voor hen betekenen.

Rouwen is noodzakelijk als je het verlies van een dierbare wilt verwerken en het delen van je emoties is daarbij van essentieel belang, evenals het kennis nemen van de ervaringen van mensen die dit proces al hebben doorgemaakt en bijvoorbeeld beroepshalve hiermee te maken hebben. Een rouwproces kent in onze optiek geen vaste of bepaalde periode en omvat vaak ook een proces van heroriëntatie ten aanzien van de existentiële vraagstukken. Kenmerkend is echter, dat er weliswaar enige overeenkomsten zijn in de ervaring die men heeft ten aanzien van het verlies van een dierbare, maar er gelijktijdig ook grote verschillen bestaan. Soms verdwijnen mensen uit ons bewustzijn, terwijl anderen nog lange tijd onze aandacht blijven vragen.  

We hebben daarom geen vaste opzet of cursus rondom de begrippen stervensbegeleiding of rouwverwerking, maar slechts een “training”, een oefening om werkelijk te kunnen luisteren naar de ander, open, ontvankelijk en met geduld. De vraag die hierbij centraal staat is, “hoe gaat het nu met je”, en niet de vraag gaat het alweer een beetje of heb je het al een plekje gegeven. Elkaar werkelijk steunen na een verlies, betekent de ander ruimte te geven voor het delen van gedachtes en emoties, zonder dat we deze in eerste instantie willen relativeren of van commentaar willen voorzien.

Na bijvoorbeeld een relatie van 50 jaar is het niet zomaar even mogelijk om het verlies te integreren in je dagelijkse leefpatronen, het vraagt tijd, aandacht, energie en waar nodig steun en een liefdevolle houding en aanwezigheid van anderen en als het kan de invulling van een echte vriendschap, of die van een medemens die je lijden herkent.

Hetgeen niet betekent dat je het verlies dan niet meer met u mee zult dragen, maar wel dat je er een (goede) omgang mee hebt gevonden. De woorden “ik heb het een plekje gegeven” spreken ons niet zo aan, omdat dit meestal verwijst naar een proces van verdringing en ontkenning van de pijn, die sinds het verlies er vaak nog zal zijn. Deze woorden worden vaak door de omgeving uitgesproken omdat men niet voortdurend herinnerd wil worden aan het feit dat we hier tijdens ons leven regelmatig bij stil moeten staan, anders gaan we te zweverig door het leven omdat we de Werkelijkheid ontkennen.

Onze visie is dat je er beter mee kunt leren leven en dat het gemis van bijvoorbeeld een partner, broer, zus, kind, of vriendin, enz. altijd in enige mate pijn zal kunnen blijven doen. Pijn en verdriet zijn nu eenmaal een integraal onderdeel van het wereldse leven en hoeven daarom ook niet helemaal te worden overwonnen (meestal verdrongen), er zullen altijd bepaalde momenten zijn dat we ons bewust worden van het gemis, ook al beseffen we gelijktijdig dat het in de aard der dingen ligt besloten dat we met name mensen moeten leren loslaten, als ze zijn overleden.

Maar het loslaten slaat dan vooral op de vorm waarin we onze dieraren gekend hebben, niet op hun essentie (ziel). Deze verbondenheid zal er soms gewoon zijn, zonder dat we deze zoeken of willen, het vraagt dan alleen maar een acceptatie van de werkelijkheid zoals deze zich aan ons voordoet.

Het is dus allemaal afhankelijk van hoe je spiritueel gezien in het leven staat, was de ander alleen maar een fysiek lichaam, een product van een evolutionair proces, of was deze meer, een ziel die hier tijdelijk verbleef om te leren, te genieten en bewust te worden, van wie hij/zij ten diepste is. In veel culturen is daar ook een collectief besef over, in Nederland is dit nog maar in mindere mate het geval, omdat men dit alles te zweverig vindt. Dit komt ook omdat we het onderwerp de dood en het hierbij horende stervensproces liever niet in alle aspecten willen bespreken met elkaar. Echter om in harmonie te leven in en met de Werkelijkheid vraagt dit vooral om met beide benen op de grond te staan en ons niet te verschuilen achter ontkenning, omdat dit ons bewust maar meestal onbewust belast en onze levensvreugde vermindert.

Een voortzetting van een zieleverbondenheid of het spontaan gewaar zijn dat er meer is zien wij toch dagelijks om ons heen, ook bij mensen die zichzelf als atheïst beschouwen, indien men in een rouwproces terecht komt. Al deze zaken vragen echter dat we regelmatig Stil kunnen en willen zijn, opdat we ook de meer subtiele signalen van het leven en de medemensen kunnen waarnemen. Dit alles loopt inmiddels ook weer meer in de pas met de laatste ontwikkelingen binnen de westerse wetenschap.

Laten we het wonder van het leven en de dood niet ontkennen of afdoen met een ontkenning, maar gefascineerd blijven zoeken, naar de werkelijke betekenis ervan. En laten we niet vergeten dat dit vraagstuk in onze cultuur erg is verdrongen en (tijdelijk) plaats heeft gemaakt voor een sterke nihilistische en inmiddels te consumptieve levensinstelling. Wij hebben de luxe gehad andere culturen te ontmoeten waarin soms veel meer informatie aanwezig is over het mysterie van leven en dood en waar men dit al duizenden jaren onderzoekt en het de basis vormt van de wetenschap. Wij Nederlanders hebben moeite om te beseffen en te accepteren dat mede door bijvoorbeeld de dwalingen binnen de kerkelijke organisaties veel van de essentie van bijvoorbeeld het christendom verloren is gegaan. Hierdoor is het kind met het badwater weggegooid en zijn velen nu opnieuw zoekende naar antwoorden op de belangrijke levensvragen

Daarom kunt u ons benaderen (tijdens de Covid-19 pandemie het liefst telefonisch), om gezamenlijk te zoeken naar hoe u een proces van verwerken of beter gezegd accepteren, dat bijvoorbeeld is verstoord of nog niet volledig is “voltooid”, kunt voortzetten of “afronden”.

Tot slot merken we dat indien mensen zich laten cremeren en geen grafzerk achterlaten, men soms ook een plek mist om alleen of gezamenlijk de overledene (spiritueel) nabij te zijn, ook al kan deze nabijheid nog op vele andere manieren tot stand worden gebracht, het regelmatig bezoeken van een graf is voor veel mensen toch een belangrijk ritueel.

Indien de naam onderstreept is, dan kunt u op de naam klikken en komt u op een gedeelte van deze webpagina waar u meer informatie vindt over de persoon in kwestie.

Het is slechts een kleine bijdrage aan het niet vergeten van mensen die ons eens zo dierbaar waren. We beseffen heel goed dat niet iedereen mensen wil blijven gedenken omdat deze er niet meer zijn, daarom zijn dit soort mogelijkheden vooral bestemd voor hen die zelf wat “steun” zoeken bij het dragelijk maken van een verlies in het besef dat we niet mogen vergeten hoe bijzonder we allen zijn, en een gedenken waardig.
Wilt u meer informatie of een naam plaatsen, neem dan even contact op  klik hier


Opdat zij niet vergeten worden


Reina Endendijk
 
Alan S. Meltzer Doortje van der Ven
Ted Sweijen
 
Annie van Gastel Leny Mostert
Ruud Muller
 
Don Pimentel Joos Elfferich
Berend Wibbens
 
Jo de Roos Beer Loggers
Rob Kerkheide
 
Wim Boersma Dom Tholens
Jan van Overvest
 
Sophia van Leen Jos van Eijk
Piet Boot
 
Anton van den Hengel Marieke Schellekens
Susan Felleman
 
Martin "Radio Velt" Swami Sivananda
Willy van Soelen
 
Jan van Gessel Cordee Catsman
René van de Graaff
 
Nisargadatta Maharaj Lisette Zurlohe
Carry Moolenaar
 
Marieke Duijsens Ineke van Veenendaal
Danny de Wal
 
Kees van den Hengel Jan van der Kamp
Fay van de Graaff
 
Servaes van Soelen Wiebe van Wijk
Liesbeth Klessens
 
Claude Melendes Wil Sweijen
Caecilie Schülze
 
Jan Rijs Mary Ragetli

Diny Kokken
 

Jopie Dalloyaux Jean Klein
Piet Bouwmans
 

Terence Coronel

John de Roos
Karin Bakker
 
Arnolda van Soelen Debby Timmerman
Piet van den Hengel
 
Henny Kok Theo van Baarsen
John Eijlers
 
Geert Hartman Piet de Roos
Maurits Coronel
 
Adriaan van Soelen Christiane Boost
Bep de Roos
 
Rie de Vos Wiebe Zweerts de Jong
John van de Graaff
 
Greet van Schagen Joke Linders
Greet Holla
 
Patrick van den Hengel Simone Wijtemans
Blanche van de Graaff
 
Lida Buisman Elly Zijderveld
Harrijna Moerkerke
 
Jaap Loggers Blanche Berkhout
Marianne Henk
 
Corrie Dieleman Ger Sweijen
Wil Bechtholt
 
Jan Pepping Theo Groenenberg
Theo Hoegen
 
Nolly van Soelen Nel Francois
Els Deknatel
 
Levie van Rooijen Albert Deberque
Piet Stal
 
Jos van der Haagen Regina Wentink
Jaap Pit
 
Sjors Drijver Jan Grootenboer
Karel Tuk
 
Tan Stoutjesdijk Han Berkhout
Helene Henk
 
Sidney Lall Johan van de Graaff
Cor van de Weg
 
Lucie Douwes Dekker Reneé Deberque
Mina Boot
 
Dré Tacke Ineke Constandse
Janny van der Fange Iet Dalewijk
 
Rudi Deknatel
Gladys Meltzer
 
Frits Hartong van Ark Ruth Henk
John van Eck
 
Sabine Pit Corrie van Driel
  Piet Grootenboer  


Jan Bernard van Overvest

Utrecht 13 februari 1938                          Huizen, 16 juni 2019

Na een lange ziekteperiode van ruim 13 jaar is Jan van Overvest op zondag 16 juni 2019 vredig in zijn slaap overleden, 25 jaar na zijn vader, op dezelfde datum, en 65 jaar na zijn grootvader, eveneens op dezelfde datum. Bovendien was het vaderdag en was Jan een zondagskind. Tot het einde toe bleef Jan creatief. Hij wilde samen met zijn kinderen en kleinkinderen de kist beschilderen. Door het verloop van z'n ziekte lukte dit slechts gedeeltelijk, maar mede dankzij de bijdrage van lieve vrienden en vriendinnen werd het toch een prachtige kist.

Op zijn rouwkaart had Jan als tekst: “Ik zocht God maar zijn inspiratie vond mij”; op de bedankkaart van mij en de kinderen schreef ik (Monique): ”Wonderbaarlijk genoeg is Jan voor mij nog steeds meer dan een herinnering”.

De meeste vrienden van de Kern hebben Jan meer dan 40 jaar gekend en we zullen hem zeker blijven missen en gedenken. Als teken van onze vriendschap wordt er binnenkort een van zijn beelden in onze tuin geplaatst.

terug naar Namen



Henny Kok

Henny Kok is overleden op 18 december 2020, hij was toen 94 jaar oud en woonde nog steeds in Venhuizen, vlak bij Hoorn, waar hij jarenlang een geliefde Yoga-leraar was. Nog niet zo lang daarvoor heb ik Henny nog opgezocht en vond hem wel fysiek zwakker, maar mentaal was hij nog steeds helder en even enthousiast als in de jaren waarin ik met hem samenwerkte.

Naast zijn functie in het bedrijfsleven als chemicus en directeur van een fabriek, waar medische instrumenten vervaardigd werden, had hij een passie voor de Hatha Yoga; hij volgde zijn opleiding tot Yoga-docent bij de Stichting Yoga en Vedanta, opgericht door de arts Rama Polderman te Baarn. Na zijn opleiding vroeg Rama hem om voorzitter te worden van de toen op te richten Vereniging van Yogaleerkrachten Nederland (thans VYN); Henny vervulde deze taak met verve en enthousiasme en al snel meldden zich diverse opleidingen om onder deze koepel te mogen vallen. Het doel van de VvYN was om de kwaliteitseisen van de opleidingen op een hoger peil te brengen en zodanig het beroep van de Yoga-leraar veilig te stellen.

Ook herinner ik me Henny als een zeer goed, eigenzinnig spreker, die met zijn geestdrift veel tot stand heeft gebracht voor de Yoga in Nederland, met name het zuiver fysieke aspect van de Hatha Yoga; het filosofische aspect, de Vedanta waar de Hatha Yoga slechts een klein deel van uitmaakt liet hij liever aan anderen over, hij was een zeer nuchter mens, die alleen maar accepteerde wat direct aantoonbaar of te bewijzen was, met name op het medische vlak.

Hij bezocht vele buitenlandse opleidingen en zo ook jaarlijks het Internationale Yoga Congres in Zinal, Zwitserland, prachtig hoog in de bergen gelegen, waar ik hem en zijn vrouw Anne vergezelde en er getuige van was hoe Henny (die vloeiend vele vreemde talen sprak) door vele internationale opleiders werd gewaardeerd als iemand met een enorme toekomstvisie en al deze ervaringen uit deze contacten en gesprekken nam hij mee ten dienste van de VvYN.

Later kwam hij in contact met onze Stichting Om Shanti, hij nam deel aan de bijscholing en er volgden vele lange gesprekken met onze initiator, die eigenlijk de eisen lang niet hoog genoeg vond en vooral meer aandacht wilde schenken aan de Vedanta, de filosofie van de Yoga. Onze initiator heeft vervolgens de kwaliteitseisen voor de Europese Yoga Federatie opgesteld, wat zeer noodzakelijk was gezien het veel te lage niveau van de Yoga opleidingen in Nederland  en ook in het buitenland. Bovendien was er het streven naar een beschermde titel voor de Yoga docent, mede omdat er overal in de wereld allerlei vormen ontstonden en nog ontstaan, die onder de naam van Yoga gepresenteerd worden. Dit was een grote zorg van onze initiator (Gerard van Wijk) en Henny Kok. In die zin wilden ze de oprechte Yoga-zoeker en de echte Yoga-docent beschermen.

Henny presenteerde deze nieuwe eisen op de laatste jaarvergadering in 1992, die Henny voorzat. Het voorstel werd niet geaccepteerd, het was een zeer tumultueuze vergadering herinner ik me, het zou te veel vragen van de opleiders om zichzelf en vervolgens hun opleiding bij te scholen. Wij, als bestuur van de Vereniging zijn toen allen opgestaan en hebben de VvYN verlaten.. Voor Henny was dit heel moeilijk, hij had gestreden voor een goede zaak, maar concessies in dit vak zijn  niet mogelijk en het siert Henny dat hij trouw bleef aan zijn overtuiging!
Cilia

terug naar Namen



"Ter" herinnering


Terry

Coronel

1947   -   2004

Terry hield van de elementen water en wind, hij omarmde het met zwemmen, surfen, zeilen en roeien. Voel ik de wind en zie ik het water dan denk ik automatisch aan hem.

The long and winding road
That leads to your door
Will never disappear
I’ve seen that road before
It always leads me here
Lead me to your door

The wild and windy night
That the rain washed away
Has left a pool of tears
Crying for the day
Why leave me standing here
Let me know the way

Many times I’ve been alone
And many time I’ve cries
Anyway you’ll never know
The many ways I’ve tried
But still they lead me back
To the long winding road

You left me standing here
A long long time ago
Don’t leave me waiting here
Lead me to your door
But still they lead me back
To the long winding road

You left me standing here
A long long time ago
Don’t leave me waiting here
Lead me to your door

John Lennon , Paul McCartney
terug naar Namen



* 26-12-1954                            † 17-02-2020

Dank en Pranaam aan Christiane Boost, voor haar enthousiasme en tomeloze inzet om Om-Shanti en het OntmoetingsHuis de Kern tot ontwikkeling te brengen. Voor het zichtbaar laten worden hoe misleidend onze geest kan zijn, als er beproevingen op de weg naar Huis verschijnen die ons willen misleiden en in verwarring brengen.

Ze is ernstig beproefd geworden door een terugkerende ziekte die het uiterste van haar heeft gevraagd, waardoor ze relatief jong dit aardse bestaan heeft moeten verlaten. Wij zullen haar strijd met Liefde gedenken, ook tijdens momenten waarbij we zelf beproefd worden en zeker tijdens de dagelijkse Sankalpa, reflectie, gebed en meditatie. We wensen haar een goede zielereis naar Huis.

Je vrienden van Om-Shanti en De Kern

terug naar Namen




Jos van der Haagen

De voorzitter van het Almeers Houthakkersgilde stuurde ons onderstaand bericht:
Op 26 maart 2016 is onze initiatiefnemer en bindende factor helaas overleden aan de gevolgen van een noodlottig ongeval. Jos was een meester in het mensen tot elkaar brengen, te verenigen door het kijken naar het goede dat er uit samen-zijn en samen-doen kon ontstaan.

Het Almeers Houthakkers Gilde is daar een mooi voorbeeld van. Jaren geleden ontstaan en uitgegroeid tot een hechte vriendenclub die met zorg en verantwoordelijkheid voor elkaar en de natuur (Je hoort Jos hier praten) week na week in het bos te vinden is. De relatie met Staats Bosbeheer was er een die hij koesterde. De inzet om samen met hen vorm te geven aan het beheer van de natuur, was buitengewoon. De Gildenbroeders zijn trots op wat hij deed en wie hij was en zullen in zijn geest het werk voortzetten.

“Dus mannen alle houtjes op 25 cm, niet te dik en niet laten vallen in de modder!”

De leden van het Almeers Rijwiel Genootschap, kennen hem niet alleen omdat hij ons bij elkaar bracht  maar zeker ook als een gedreven leermeester en een immer aanwezige coach op de weg. Jos begeleidde ons met eindeloos geduld en een stem als een orkaan naar een nog betere fietsbeheersing en een nog betere samenwerking in de groep. 

We zullen jouw lessen voor altijd in onze benen hebben.

Afscheid nemen van Jos valt ons allen erg zwaar. We zullen het verdriet dragen,  getroost als we zijn door wat hij ons heeft gegeven: We hebben een meester verloren, maar vele vrienden gewonnen!

Vaarwel Jos
Almeers Houthakkersgilde -  Almeers Rijwiel Genootschap

terug naar Namen




Don Pimentel

Don leefde in stilte, stierf in stilte en het was zijn wens te rusten in stilte op een plek in de bergen waar hij zo vaak verbleef en zo veel van hield.

terug naar Namen



Website Overzicht: klik hier            Boven: klik hier           Home:  klik hier     

De Kern OntmoetingsHuis
Koekoeklaan 2 • 1343 AM Almere Hout • 036 - 5402879 • info@dekernontmoetingshuis.nl